Logicznie o braku logiki

Przeciwskręt, jako technika jazy służąca do zmiany kierunku ruchu pojazdu jednośladowego, rozpoczęła swoją historię w sposób dość typowy dla rzeczy, które ogół nie jest w stanie w lot objąć rozumem i zaakceptować, a więc, początkowo musiała zmagać się z niedowierzaniem czy wręcz ośmieszaniem. Zawodnicy, którzy „odkryli” ją przypadkiem w latach 70-tych czy 80-tych, wspominają, że nierzadko bali się dzielić swoimi spostrzeżeniami z innymi w obawie przed szykanami ze strony środowiska, co zapewne nieco spowolniło postęp świadomości motocyklistów, co do sposobu kierowania ich pojazdami.

Panie, jeden czuł i się z…..!

W dywagacjach na temat zawieszeń motocyklowych i ich ustawień odbywających się w naszym kraju, pojęcia „czucia” i „pewności” jeźdźca zdaje się być na ogół pomijane. Niewątpliwym powodem tego jest problem ze zdefiniowaniem i jednoznacznym zmierzeniem wartości kryjących się za tymi terminami oraz subiektywność ich natury. Zdecydowanie łatwiej jest podać błądzącemu gotowe rozwiązanie w postaci określonej ilości napięcia wstępnego czy liczby klików tłumienia niż zaciągać go w gąszcz pytań na temat tego, co i kiedy czuł. Wielu jeźdźców ma problemy z określeniem tego, co właściwie dzieje się z motocyklem, nie mniej większość jest w stanie odczuć, że coś nie do końca jest w porządku, nawet po zastosowaniu gotowych ustawień z „najlepszych” źródeł. Problem ten zdaje się wynikać po części ze słabej znajomości technik jazdy prowadzącej do pozornych problemów z zawieszeniem oraz panicznego strachu przed eksperymentowaniem z ustawieniami WŁASNEGO motocykla, że o ignorancji nie wspomnę. Spróbujmy teraz przyjrzeć się tej tajemniczej kwestii, z którą zmagają się tunerzy zawieszeń na całym świcie bez wzglądu na poziom zaawansowania technologii zawieszeniowej z jaką przychodzi im pracować.